Tarihin her döneminde demokrasi adına iktidara gelen bazı liderler, zamanla tek adam olma sevdasına kapılmışlardır. Siyasi parti liderleri, iktidar olmadan önce hep halkın özlemlerinden, özgürlükten, eşitlikten, insan haklarından, demokrasiden ve hukuktan söz ederler. İktidar olduklarında bu söylediklerini nedense unutuverirler. Halk, çoğu zaman bu yönetimlere çaresiz  boyun eğer. Ama tarih bunları asla affetmez, kendi karanlığı içinde boğar. Çünkü hiçbir siyasi iktidar daim olamaz, eninde sonunda yıkılmaya mahkumdur.

Fransa demokrasi ve insan hakları konusunda çetin mücadeleler vermiş bir ulustur. En güzel örneği Fransız İhtilali. İşte bu ihtilalin olduğu, gerçekleştiği günlerde Fransa’nın özgürlüğü için çalışan  ROBESPİYER  Fransız  ulusuna ve meclisine kendini tek adam olarak kabul ettirmek istemektedir. İyi bir konuşmacıdır. Sözleriyle insanları etkilemektedir. Fransız halkı buna inanırsa özgürlük için verdiği mücadele boşa gidecektir. Robespiyer’le aynı saflarda çalışan yakın bir arkadaşı Robespiyer’in dikta istemlerine karşı gelemez. Arkadaşına karşı gelemediği ve özgürlüklerden yana tavır koyamadığı için karısı tarafından sürekli eleştirilir, hatta aşağılanır.
Fransız meclisi toplantı halindedir. Robespiyer en coşkulu konuşmalarından birini yapmaktadır ve Fransa’nın geleceğini tek başına ele geçirmek üzeredir. İşte bu sırada arkadaşına karısından bir mektup gelir. Mektupta şunlar yazılıdır:
 “Sana Fransa’dan daha çok acıyorum! Çünkü Fransa nasıl olsa bir gün özgürlüğüne kavuşacak, fakat sen bu diktatörü desteklediğin için, alnına sürülen kara lekeyi asla sildiremeyeceksin! Sen bir hainsin, hain ve alçak! Millete verdiği sözü tutmayan, millete ihanet eden bir alçaksın sen!”
Fransız meclisinde Robespiyer’in sesi yankılanmaktadır. Arkadaşı, karısından gelen mektubu terli avuçlarında sıkar, yüreği bir yangın yeridir, alnından terler süzülür …ve kendi kendine mırıldanmaya başlar: “Sen bir alçaksın! Sen bir alçaksın! Sen bir alçaksın! Eleştiri ve hakaretlerinden dolayı karısına hak verir.
Farkında olmadan sesi biraz daha yükselir ve kendi kendine hakaret etmeye başlar. “Sen bir alçaksın! Sen bir alçaksın! Bu ses birdenbire  Robespiyer’in sesini bastırır ve mecliste bir uğultu başlar.
“Sen bir alçaksın! Sen bir alçaksın!
İşte bu ses diktaya yönelen Robespiyer’in sonunu getirir. Dünya tarihine baktığımızda diktaya yönelmiş pek çok lider görürüz. Franko, Musolini, Hitler ve daha niceleri…
Türk tarihinde de diktaya özenmiş bir çok devlet adamından söz etmek mümkün. Osmanlıda yönetimi elinde tutan padişahların bir kısmı insan hakları ve özgürlüklerini rafa kaldırıp istedikleri gibi bir yönetim biçimi sergilemişlerdir. Çok partili dönemde de diktaya özenen bir çok lider olmuş ama; ömürleri çok kısa sürmüş ve tarihin çöplüğünde yerlerini almışlardır. Durum bundan sonra da böyle olacaktır.
Dünyada diktaya özenen, tek adam olmak isteyen siyasi liderlerin en yakınındaki kişilerin hanımları vicdanlarının sesini dinleyip cesaretlerini toplayarak acaba kocalarına  ne zaman acıyıp  “sen bir vatan hainisin” diyecekler?
Yoksa “ ülke seninle gurur duyuyor” nakaratını mı seslendirecekler.